بن مايه ی هر زبان را دستور زبان های آن می سازند و چنانچه اين بن مايه دچار لغزش شود اميدی به استواری آن زبان نمی توان داشت؛ از اين روست كه براي پاسداری از زبانمان بايد  دستورزبان فارسی را از گزند دور نگه داريم.
     نمونه های برجسته ی اين گزند تنوين دار كردن واژگان فارسی و به طور مكسر جمع بستن واژگان است؛ كه در زير به توضيح آن ها می پردازيم.
     واژگان عربی تنوين دار وارد شده به زبان فارسی بی استثنا قيد هستند. هدف ما آن است كه حتی همين واژگان را از زبان فارسی بزداييم ولی هدف والاتر آن است كه از تنوين دار كردن واژگان فارسی جلوگيری كنيم چرا كه اگر واژگان فارسی را اينگونه به قيد تبديل كنيم در واقع دستور زبان فارسی را كه همان بن مايه ی زبان است دچار گزند كرده ايم.
     در زبان فارسی تنها به دو گونه اسم ها را جمع مي بنديم: "ها" و "ان". كه "ها" رايج تر است. جمع مكسر از گونه ی جمع های عربی است و جمع بستن واژه های فارسی به اين شيوه و يا شيوه های ديگر جمع بستن عربی مانند "ات" و "ين" و "ون" جدا از اين كه همانند تنوين به بن مايه ي زبان آسيب می زند آموختن زبان فارسی براي خارجی هايی كه می خواهند زبان فارسی را بياموزند دشوار می كند.
     پس رعايت اين دو مورد از اهميت بالايی برخوردار است.